Karel Appel is dood Geert vindt 'm tien jaar later En vertelt Jan en Rianne erover Een Appel plan in de krant 100 antennes pikken 't op Het borrelt Margaret duidt Karels ding met Dada Delia zoekt boomwortels Melly wil eropuit naar Appels werk maar Age blijft liever thuis Trudy raapt appels en perst hemels sap Theun pakt het penseel en kruipt in de huid van Bert schrijft Karel Appel is dood is
Ik dacht die zijn van de Koningsnacht in Zwolle teruggekomen
Die vrolijke luidruchtige jongelui
Maar ze kwamen uit Groningen zei de loketdame
Ik denk ik denk wel meer
Drink m'n koffie op en zal weer terugwandelen in de frisse wind
En dat deed ik
Thuis raproept Typhoon 'samen'
Alexia brak haar been en danst en klapt en kan het niet laten
Amalia lacht ontwapenend haar mondijzer bloot
Ariane schuifelt wat onwennig mee?
Host wel armen om schouders
Zoals iedereen daar?
Hoe zal de demonstrerende republikein morgen opstaan?
Met z'n allen in de auto happie eten buiten de deur
We zullen lachen en slikken bij favo liedjes
En dat deden we
Maar en de dag en de week enzovoort is nog niet om en om
Ik ben 16, 17.
Bij de jaarwisseling leg ik de bal in de nek, dat brengt voetbalgeluk.
In de zomervakantie dagelijks in m'n uppie kappen en draaien in park De Groene Driehoek, met het boek van Wiel Coerver open in het gras.
Een tennisbal hooghouden, telkens opnieuw.
Je rentree bij Ajax in 1981.
Wekelijks ademloos je kunsten volgen.
Het leven is spannend en kan alle kanten op.
Op 21 maart 1982 tegen FC Den Haag thuis in De Meer.
Ik zie de samenvatting om 19 uur bij Studio Sport.
De pass krijg je van Wim Kieft.
Op rechts kom je door met de bal aan de voet.
Keeper en verdedigers met bibberende knieën.
En dan buitenkantje rechts, flap, een krul over Havenaar tegen het net.
Verbijsterd en verrukt.
Want zo mooi en zo simpel, een kind kan de was doen.
Dat kan ik dan toch ook?!
Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht.
He is a great soul for the revolution he brought about in society.
Perhaps even greater is the revolution he brought about in himself.
His goal - democracy and justice for all - never changed, but he changed his ways several times according to circumstances and his own judgement.
From peaceful to using force to peaceful, from bitterness to reconciliation.
He was a man of fear, just like you and me.
But he said and practiced: "Courage is not the absence of fear, but the triumph over it."
He rose every time he fell.
In this he is an example for billions of inner revolutions in us.
Ie kunt so eerlijk heerlijk um oezölf lachen
eernsachtig mannechie a’k binne
lach ik as een boer mit koezenzeerte um mijzölf
oen lach is mien medicien
het hölpt
ik gneze al meer
en goebele mangs as een jonge meid
Wat kan die Bolt gloepens hard lopen man. Wat een power. Heb heurd dat e as gien aander kan ontspannen um de race hen. Hij lacht wat en mak grappies. Maor die 100 meter döt e onwies efocust.
Zo wil ik ok in mien wark zitten.
Zo wil ik ok mien leven leven.
Wat a’k zo mooi viende an de gedichies van Ina Hartholt, is de ienvoudige taol en de tiedloze dingen waorover ze schref. Dat mak de gedichies hiel toegankelijk. De vorm mit körte regelties en kleine letters hölpt eran mit. Net of ze oe wat bezunders wil laoten zien, niet groots veur een köppel volk mar bescheiden en terloops a’j haoste de deur al uut waren. Nog mooier viend ik de subtiele veraandering die as elk gedicht in zich drag.
---
niet te holden
as een rimpeling
over het waoter bereurde
mij een geveuil van
alles lokt ik kan de
wereld an laot het
leven nou maor kommen
zoas de wiend heuil
onverwacht kan
stilvallen verwaaide
deur een woord een
gebaor mien geveuil
het ontglipte mij ik
kon het niet
langer vastholden
Vorig jaar ontdekte ik de poëzie van Toyo Shibata en werd meteen getroffen.
Op 99-jarige leeftijd je debuut maken als dichteres!
Haar simpele verzen raken me in hoofd en hart.
Haar moed en levenslust geven me energie.
Vandaag lees ik dat ze nog een bundel heeft gemaakt. Joepie!
En dat ze begin dit jaar overleden is, 101 jaar oud.
"Haar dood kwam rustig en zonder pijn", zo wordt haar zoon geciteerd.
Mevrouw Shibata, het ga u goed en dank u wel!
--
Toyo Shibata - Geef de moed niet op
Kom, slaak geen zucht
omdat het even tegenzit
De zonneschijn en de bries
kiezen geen partij
Dromen
staat iedereen vrij
Tegenspoed
ik heb het gekend
maar ben blij dat ik heb geleefd
Eer kreeg bij hem een andere lading.
Hij bracht het dichtbij.
Zodat je de vraag ging stellen: wat doe ik?
Hij zei (niet in woorden):
Het is niet erg je in barre tijden weg te cijferen.
Er te zijn voor wie je nodig heeft.
Ze zijn het waard.
Het scherpt en slijpt je.
Zo te leven is een eer.
Ik schreef de tekst namens jou.
Je zei: ik hou niet zo van grote woorden.
Je zei: haal dat er maar uit, over die ‘morele verantwoordelijkheid’.
Wat je niet zei maar wel dacht: gewoon het goede doen en daar heel veel plezier aan hebben.
Hoe moet dat verder?
Komt het ooit goed?
En toen hoorde ik Cuby de blues zingen.
Een schaterlach breekt door.
Natuurlijk, de blues van Cuby!
Rauw en lui, slordig en fijn, speels.
De knipoog!
Het leven!
Ik wou een boekje uitgeven. Ik vroeg haar om tips.
- Ik heb een heleboel aantekeningen. Ik moet die nog ordenen en een vorm geven. Wat zeg jij?
- Hm, belangrijk is dat je je eigen stem ontdekt…
- Je eigen stem?
- Ja. En verder: houd afstand tot jezelf.
- Afstand? Dank je wel, ik zal erover nadenken.
Als je een stap maakt in je ontwikkeling, doe je dat soms helemaal zelf, soms ook dankzij een ander.
Zelf doen is stoer, goed voor je zelfvertrouwen. Maar ook eenzaam.
Samen doen is rijker, voller, verbindend.