zondag 10 maart 2013

Ina Hartholt

Wat a’k zo mooi viende an de gedichies van Ina Hartholt, is de ienvoudige taol en de tiedloze dingen waorover ze schref. Dat mak de gedichies hiel toegankelijk. De vorm mit körte regelties en kleine letters hölpt eran mit. Net of ze oe wat bezunders wil laoten zien, niet groots veur een köppel volk mar bescheiden en terloops a’j haoste de deur al uut waren. Nog mooier viend ik de subtiele veraandering die as elk gedicht in zich drag.

---

niet te holden

as een rimpeling
over het waoter bereurde
mij een geveuil van
alles lokt ik kan de
wereld an laot het
leven nou maor kommen

zoas de wiend heuil
onverwacht kan
stilvallen verwaaide
deur een woord een
gebaor mien geveuil
het ontglipte mij ik
kon het niet
langer vastholden

Uut: angst en verlangst: verhaolen en gedichten van elf Drentse schrievers (Het Drentse Boek, Beilen 2010)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten